Eén voor een komen ze binnendruppelen: de cliënten van zorginstelling Cordaan komen drie tot vier dagen in de week naar theater Frascati waar ze samen met professionele theatermakers op het podium staan, dansen en voorstellingen repeteren. Sommige cliënten wonen zelfstandig en komen zelf naar het theater toe, anderen worden vanuit de zorglocatie waar zij verblijven gebracht. In verschillende groepen gaan ze vervolgens aan de slag. Per persoon wordt er gekeken naar welke vorm van theater het beste past.
Wat begon als dagbesteding, groeide uit naar volwaardige voorstellingen. Tijdens het door Triodos Bank georganiseerde evenement ‘Kunst en zorg: geen luxe maar noodzaak’ kregen bezoekers een voorproefje. Met het evenement werden mensen uit de kunst- en zorgwereld bij elkaar gebracht, om te kijken wat zij voor elkaar kunnen betekenen.
De theatermakers met een verstandelijke beperking spelen bij het door Cordaan opgerichte gezelschap Theater LeBelle. De zorgorganisatie en Frascati begonnen in 2024 een onderzoek naar wat zij voor elkaar kunnen betekenen.
Voordelen voor de zorg
“De voordelen van kunst in de zorg zijn enorm”, zegt Madelon van Riel, projectleider Kunst en Zorg van Cordaan. “Binnen onze organisatie hebben we daarom verschillende programma’s lopen waarmee onze cliënten bezig kunnen zijn met kunst en cultuur. Eén van die programma’s is Theater LeBelle.” Volgens Van Riel zorgen de theaterlessen ervoor dat cliënten een actieve dag hebben, dat zij sociale contacten opdoen, hun talenten ontwikkelen en eigen grenzen kunnen onderzoeken. “Binnen de veilige setting van het theater kunnen ze onderwerpen behandelen als macht, vriendschap en ‘anders’ zijn.”
De cliënten van Cordaan leveren zelf onderwerpen aan die in de stukken worden uitgediept. Thema’s als hoeveel ruimte mag ik innemen, welke rol heeft mijn beperking in de maatschappij, erbij horen, intimiteit, kwetsbaarheid en familie komen terug. Daarmee pakken ze een stukje regie terug in hun leven, ziet Van Riel: “Als een zorgverlener bij een cliënt komt, dan komt die iets brengen, namelijk zorg. Maar een theatermaker komt niet alleen iets brengen, maar ook iets hálen. Die wil ook iets van de cliënt. De band tussen theatermaker en speler is gelijkwaardig. Dat geeft de spelers zingeving en zelfvertrouwen.”
De (on)vertelde stad
Niet alleen de zorg profiteert van de samenwerking met de podiumkunsten. Het werkt evengoed andersom, zegt Elike Roovers van Frascati. Onder de noemer ‘De (on)vertelde stad’ verzamelt Frascati verhalen van mensen die weinig aan het woord komen. “Hun verhalen zijn ook van groot belang om te vertellen”, zegt ze. Zo was er de voorstelling Straatvacht, gebaseerd op ontmoetingen bij inloophuis De Kloof voor dak- en thuislozen. En de interactieve voorstelling Het Gesprek ging over gesprekken bij de Sociale Dienst.
“We werken voor deze voorstellingen onder andere samen met een traumacentrum, een GGZ-instelling en met Cordaan”, zegt Roovers. “We willen de diversiteit van de maatschappij laten zien. Als we de mensen aan de randen vergeten, missen we iets in het centrum. Met onze voorstellingen dragen we daaraan bij.”
Met hun pure en ongefilterde spel, verrijken de theatermakers van LeBelle de kunst, zegt Roovers. Geen voorstelling of repetitie is hetzelfde. “De theatermakers van Frascati zetten de lijnen uit. Dat doen ze met bepaalde voorwerpen, zoals het schaakspel, en andere rituelen die elke week terugkomen. De spelers geven er daarna een eigen invulling aan. Elke keer ontstaat er daardoor weer iets nieuws.”
Theatertalenten
Bij Cordaan zijn al verschillende theatertalenten opgestaan, zegt Roovers. “Dat is fantastisch om te zien. Die talenten gun ik het dat ze zich verder kunnen ontwikkelen, onder begeleiding van professionals.” Eén van de talenten is Bea Otte, die meespeelt in de voorstelling over machtsverhoudingen. Een noemenswaardige scène is wanneer zij de directeur speelt en iemand anders dwingt een banaan te eten. “De macht is hiermee volledig omgedraaid en anders dan we verwachten. Dat maakt het interessant”, zegt Roovers. Otte zelf geniet van het spel: “Dit is een kans om me te kunnen uiten”, zegt ze. “Ik vind het fantastisch want dit is de enige kans die ik krijg om dat te doen.”
En dat is tegelijkertijd waar de samenwerking tussen Frascati en Cordaan schuurt, vertelt Van Riel van Cordaan. “Het zorgt ervoor dat onze cliënten zich kunnen ontwikkelen, zichzelf kunnen zijn en hun talenten kunnen laten zien. Maar zij voelen soms ook frustratie: waarom kan ik mezelf alleen uiten in een theater en luisteren mensen op andere momenten niet naar me?”
Genoeg onderwerpen dus om verder te onderzoeken voor Frascati en Cordaan. Als het aan beide partijen ligt, gebeurt dat ook. Daarvoor is structurele financiering van groot belang, zegt Roovers. “Frascati maakt de voorstellingen nu met eigen middelen. Aan zorggelden zitten, terecht, veel regels vast. Dat moet écht aan de zorg worden besteed. Veel subsidies hebben daarnaast allerlei eisen, bijvoorbeeld dat een theaterstuk altijd minimaal uit vijftien zorgcliënten moet bestaan. Mijn wens voor de toekomst is dat het meer regel dan uitzondering is dat er theatermakers van allerlei achtergronden naast elkaar op het podium staan. Dat komt de zorg, de kunst én de samenleving ten goede.”



Bedankt voor je reactie!
Bevestig je reactie door op de link in je e-mail te klikken.